VZW SABOU BLOGT !

VZW SABOU BLOGT !

Volg onze avonturen ..

VZW SABOU streeft, naar het stimuleren, opzetten en onderhouden van initiatieven, gebaseerd op lokale behoeften, in het kader van het verbeteren van de leefomstandigheden van de mensen in Sabou, Burkina Faso.

http://www.vzwsabou.be

Sabou: dag1

vooruitgang..Posted by vzwsabou 13 Jul, 2015 09:15:02

Maandag 16 februari:

Tegen 06:00 landen we in Ouaga. Douane en immigratie gaan vlot, want ook hier zijn we weer maar met een handvol reizigers. De meeste onder hen zijn al afgestapt in Nyamy (luchthaven Niger) bij de tussenlanding. Bakari, betrouwbaar als altijd staat me op te wachten bij de uitgang. Het weerzien is heel hartelijk en gemeend. Hij verontschuldigd zich omdat hij toch met de 4x4 gekomen is en niet met de kleinere Mercedes. Die staat in onderhoud bij de garage. Ik vind dat helemaal niet erg en stel hem gerust.

Ik wil nu eerst wel een "goeie" koffie drinken en een stevig ontbijt nemen. Bakari neemt me mee naar "de expresso", een zaak in Ouaga waar ik eerder al was en waar ze inderdaad lekkere espresso serveren. We babbelen intussen wat bij over het gebeuren van oktober 2014. Dit verhaal komt 100% overeen met wat JP en Martine al eerder vertelden, en hier en daar krijg ik toch nog wat extra achtergrondinfo van Bakari om het afrikaans denken beter te begrijpen en met een mogelijke verklaring waarom bepaalde dingen gebeurd zijn zoals ze gebeurd zijn.

Tegen 09:00 op weg naar de Marina Market om inkopen te doen en geld te wisselen. Zoals altijd koop ik weer veel te veel, maar ik vind dat niet zo erg. In Sabou kunnen er maar van genieten. Niets zal verloren gaan, zoveel is zeker. Het inkopen en omwisselen gaan redelijk vlot en tegen 10 uur rijden we Ouaga uit, op weg naar Sabou. De weg ligt er verschrikkelijk bij. Dat komt omdat we verplicht zijn te rijden op de koloniale baan, naast de eigenlijke weg die ze nu aan het her aanleggen zijn. En het mag gezegd worden: ze doen het voortreffelijk en hebben het nodige materiaal. Ook de dikte van de "bitumes" is bijna het dubbele van voorheen. Hopelijk gaat deze weg dus wel wat langer mee dan vorige keer.

Tegen 11:30 aankomst in Sabou en we beslissen om meteen te stoppen aan de oude Marie, ons schooltje. De kinderen staan juist klaar om naar huis te gaan, 't is te zeggen opgehaald te worden. Het verloopt zeer ordentelijk, netjes op een rij per 2 door het poortje, en wachten op papa of mama in de schaduw van een grote boom. We blijven nog wat "hangen" om al even te praten met de monitrices, en ik bel intussen naar Martine zodat ook zij iets kan zeggen tegen Florence (coôrdinatrice). Ondertussen worden er stoelen naar buiten gehaald en we zetten ons in de schaduw van de enige boom op de binnenkoer. Het is drukkend warm...

Ik steek van wal en vraag hoe het gaat: "Comment ca-va?" Florence neemt meteen het woord en antwoordt: "Cela ne va pas du tout Dirk", maar ze zegt het met een glimlach. Eigenlijk gaat het gezien de omstandigheden redelijk goed, maar ze missen educatief materiaal uit de kantines.

Dan vertelt Florence, met bevestiging van Sanata en Alimata, dat het na het vertrek van JP en Martine serieus "gechauffeerd" heeft... Ze hebben allen meerdere dreigtelefoons gekregen van Madi dat ze absoluut niet mochten werken voor Martine. Madi is zelfs zo ver gegaan dat hij de echtgenoot van Florence verbaal heeft aangepakt.

Ik hoor dat ze het heel moeilijk gehad hebben...

Eén ding is echter wel duidelijk voor mij: het is vooral aan hen te danken dat er nog een schooltje is, maar ze zijn door een hel gegaan om het te behouden. Ik spreek af dat ik morgen (dinsdag) tijd maak voor hen. We spreken af dat we de dinsdagavond dan samen iets gaan eten en drinken.

Nu vlug doorrijden naar onze verblijfplaats. Het lijkt wel of ze een automatische poort geïnstalleerd heeft, maar het is Moussa natuurlijk die ons al had horen aankomen. het weerzien is ook hier heel hartelijk, open en met gemeende genegenheid. Alles ligt er trouwens spic & span bij, en ik verschiet bij het zien van de mangobomen. Amaai, wat zijn die gegroeid ! Ze hebben het hier duidelijk naar hun zin. Ik zie het nu niet zitten om te beginnen koken en haal wat biscuits boven die ik meebracht uit de Marina Market. Een droge koek met water, want iets anders is er niet, maar het smaakt toch nog. Zou honger dan toch de beste saus zijn ?

Ik maak van de gelegenheid gebruik om bij te praten met Moussa. Hij zit een wreed lastig parket, en dat komt deels door ons, maar hij neemt het ons helemaal niet kwalijk. C'est comme ca en Afrique... Ik krijg ook te horen dat noch de Cogès, noch Benesa ook maar 1 vergadering gehad hebben sinds het vertrek van Martine en JP. Het wordt dus stilaan duidelijk dat het schooltje van Simon en Madi, enkel en alleen op hun initiatief gestart is.

Moussa haalt er de boekjes bij van de Caisse en daaruit blijkt dat het geld van de Coges niet werd aangeroerd. Dit is het geld van de "oude" Coges en dus niet van jullie, en aangezien hij de schatbewaarder is van de Coges stonden ze blok. Het zijn net dergelijke situaties die het leven voor Moussa heel moeilijk maken: als schatbewaarder van de Coges heeft hij het recht tegen het advies van zijn grotere broers in te gaan, maar volgens de "familie coutume" zou hij eigenlijk naar hen moeten luisteren en gewillig zijn voor wat ze hem vragen of eisen.
Er zijn mensen in Sabou die geen onderscheid kunnen maken tussen een familiesituatie en een arbeidssituatie. In familieverband zijn bepaalde regels. Wanneer mensen met elkaar werken om vooruitgang te boeken zijn de familieregels soms een belemmering, en niet bevorderlijk in een werkorganisatie. In een arbeidssituatie zijn normaal gezien niet alleen familieleden en kunnen deze regels dan ook niet van toepassing zijn.
In de situatie van BENESA zijn we er pas laat achtergekomen dat deze organisatie enkel één familie is (met aan het hoofd Madi en zijn rechterhand Simon), wat ons dikwijls in een moeilijk parket brachten de familiedruk veel groter is.

Madi en Simon hebben zich dan gericht aan de leden van Benesa. Daar hebben ze het geld uiteindelijk wel gekregen, maar onder de vorm van een lening die zal moeten terugbetaald worden. Voor mij wordt het duidelijk dat het wel degelijk het schooltje van Madi en Simon is, en niet van Benesa. Waarom zouden ze anders moeten lenen van Benesa ?

Om verder uit de kosten te komen organiseren Madi en Simon een "petite kermesse" met de hulp van Moussa.
Ze hebben echter niets wat kan dienen als prijs voor de tombola of spelletjes, en ze gaan de boetieks vragen of ze bij hen spullen kunnen krijgen die ze na de kermesse zullen betalen.

De Coges is niet meer samengekomen sinds het vertrek van Martine en JP. Ze zijn aan het nadenken over wat ze gaan doen. Ontbinden of blijven ? Het is hen ook helemaal niet duidelijk hoe het verder moet.

Ik krijg een klopke van de hamer en moet even gaan rusten. De reis was best vermoeiend en de warmte helpt ook al niet. Ik besluit om op bed te gaan liggen. Ik val direct als een blok in slaap en wordt pas tegen 18:30 wakker. Tijd om te gaan improviseren: wat pasta koken, een blik gepelde tomaten opentrekken, en met wat tomatenpuree erbij moet er wel iets van te maken zijn. Ik had er graag een uitje bij gesneden, maar we hebben er geen, en ik wil Moussa hiermee niet lastig vallen. Ik zal dan maar wat meer peper gebruiken en meng er ook nog wat kruiden bij die Martine nog staan had. Bakari en Moussa zijn best tevreden, en ook ik vind het best eetbaar.

Na het eten maken we ons een cocktail klaar: fruitsap met rum (ook uit de Marina) en het verfrist de mond. Tegen 22 uur krijg ik het weer moeilijk en besluit om te gaan slapen. Dat lukt redelijk wel, maar een uur later wordt ik wakker met kloppende hoofdpijn. Mijn maag doet ook al raar en ik moet overgeven. Ofwel is de maaltijd mij niet goed bevallen, ofwel is het de rum die misschien van bedenkelijke kwaliteit is ? wie zal het zeggen, maar ik blijf in elk geval van de rum af in het vervolg.

  • Comments(0)//blog.vzwsabou.be/#post19