VZW SABOU BLOGT !

Gesprek met leerkrachtenvooruitgang..

Posted by vzwsabou 13 Jul, 2015 14:26:18

Dinsdag 17 februari:

Tegen 7 uur sta ik op. Heb helemaal niet goed geslapen en hoofdpijn is niet over. Bakari en Moussa staan 10 minuten later op. We drinken samen een koffie en ik neem mijn notaboekje ter hand om aan dit verslag verder te werken. Het is intussen 8 uur en Moussa moet even weg om dag te gaan zeggen op een begrafenis. Hij belooft tegen 09:30 terug te zijn en zal brood meebrengen. Ik ga me intussen wat opfrissen en maakt me klaar voor het bezoek aan de prefectuur.

Het gesprek met Mme le prefect:

We zijn op de hoogte van wat er gebeurd is in oktober 2014 en dat de burgemeester het gebouw van de oude mairie in bruikleen gegeven heeft voor jullie school. Er werd echter geen contract opgemaakt en aangezien wij nu de administratie verder zetten wou ik jullie spreken. Dat gebouw is van origine namelijk het gebouw van de jongeren (L'association des jeunes de Sabou) en deze zijn er deze vinden het niet leuk dat hun gebouw gebruikt wordt. Ze vinden het ook niet normaal dat de burgemeester deze beslissing kon nemen zonder hun akkoord. Ze willen nu van ons een voorstel ter compensatie !!!

Ik vind het al raar dat ik hierover moet praten met Mme de Prefect en niet met een verantwoordelijke van de jongeren, maar ik meen te begrijpen dat zij de rol van bemiddelaar speelt (later zal blijken dat ik het verkeerd voor heb).

Het gebouw destijds gezet door de jongeren als ontmoetingsplaats, maar toen de mairie (het gemeentehuis) afbrandde werd het ingepalmd. De materialen voor de bouw werden vermoedelijk ook door de mairie bekostigd, en de jongeren hebben enkel geholpen om het te zetten.

Ik versta uit de uitleg van Mme de prefect dat de jongeren gereclameerd hebben en hun gebouw terug willen, maar ze voegt er meteen aan toe dat ze ook wel wil dat het schooltje verder kan. Ze herhaalt de vraag naar ons toe om een voorstel te doen.

Ik laat weten dat ik de "belges" (VZW Sabou) zal consulteren.

Ik kreeg ook te horen dat de nieuwe Marie nu vlakbij is, en dat dat ook niet ideaal is omwille van mogelijke geluidsoverlast. (misschien overgewaaid van bij ons ‘kinderen zijn een lawaaipost’, grapje)

In elk geval kan de gemeente nu geen terrein aanwijzen zo lang er geen burgemeester en gemeenteraad van verkozenen is. De administratie nu doet enkel lopende zaken.

Het is in het kader van die "lopende zaken" dat wij ontboden werden.

De verkiezingen zijn echter pas voor eind 2015, dus gedurende die tijd kan er niets gedaan worden. Hebben we ook niet zo’n periode gekend in België?

Het bouwen van onze school zal 2016 kunnen gebeuren, als alles vlot loopt.

Aan de andere kant zit ik te denken dat het de multi-inzetbaarheid van ons gebouw zou kunnen helpen uitbouwen, en het community-gevoel nog versterken ( visie ook van Ralhff Sixten, ontwerper architect van de te bouwen school). Het zal er natuurlijk wel op aankomen om zeer duidelijke afspraken te maken wat betreft welke ruimtes gemeenschappelijk kunnen zijn, en hoe het moet achtergelaten worden na een eventueel gebruik. Het kan niet de bedoeling zijn dat de jongeren in het weekend een feestje bouwen op "het terrein van de school” en dat de monitrices de maandagochtend aan de schoonmaak moeten beginnen...

Om 14 uur heb ik afspraak gemaakt met onze monitrices op onze verblijfplaats. Ze zijn netjes op tijd, behalve Florence, maar die is altijd wel te laat hoor ik van de anderen. Na een telefoontje komt ze een kwartiertje later aan. We zetten ons aan een tafel en Florence neemt het woord.
Ze hebben nood aan educatief materiaal.
Volgende punt: het loon natuurlijk... Het is een GRAND et GROS problème...
Het loon van oktober werd niet betaald, nieuw schooljaar maar er is niet gewerkt geweest. (ze hebben van JP wel al een royale tegemoetkoming gekregen, en ik vertel hen dat ik daar ook van op de hoogte ben), Ik beaam dat het niet hun fout was dat ze niet konden werken.
Volgend punt: bestaat er geen mogelijkheid ons loon te verhogen onder de vorm van transport ? Ik doe alsof ik het niet begrijp, maar ik snap het natuurlijk wel: hun fietsen zijn versleten en vallen continue in panne. Maar ze vragen geen nieuwe fietsen, neen ze willen liever een brommer... Ik zeg dat ik daar niet alleen kan over beslissen, maar ik voeg er meteen ook aan toe dat ik niet vind dat dat een oplossing is. Ze hebben nu al moeite om de reparaties van de fietsen te betalen (zeggen ze zelf), en voor de brommer gaan ze benzine moeten kopen. Bovendien zal die brommer ook kapot gaan, en zal de reparatie veel duurder zijn...
Ze voegen er ook nog aan toe dat nu ze zelf geld verdienen, hun mannen vinden dat zij hen niet meer zoveel moeten onderhouden, lees ze (krijgen ze nog geld van hun man, terwijl ze wel de kinderen moeten verzorgen). Vele mannen in Sabou hebben een 2e vrouw en durft de eerste vrouw niet te veel tegen haar man ingaan want ze zou wel eens riskeren om haar "thuis" te verliezen...
Als laatste punt betreft het loon komt de vraag of wij bereid zijn hen de "declareren à La Caisse". Ik vraag meer uitleg, en ik denk te begrijpen dat dit een soort van pensioensparen is. Wie spaart is me niet helemaal duidelijk, maar ik denk dat beide kunnen, zowel de werkgever als de werknemer. Ik besluit dat ik meer info zal vragen. Hierop komt nog een vervolg.



Sabou: dag1vooruitgang..

Posted by vzwsabou 13 Jul, 2015 09:15:02

Maandag 16 februari:

Tegen 06:00 landen we in Ouaga. Douane en immigratie gaan vlot, want ook hier zijn we weer maar met een handvol reizigers. De meeste onder hen zijn al afgestapt in Nyamy (luchthaven Niger) bij de tussenlanding. Bakari, betrouwbaar als altijd staat me op te wachten bij de uitgang. Het weerzien is heel hartelijk en gemeend. Hij verontschuldigd zich omdat hij toch met de 4x4 gekomen is en niet met de kleinere Mercedes. Die staat in onderhoud bij de garage. Ik vind dat helemaal niet erg en stel hem gerust.

Ik wil nu eerst wel een "goeie" koffie drinken en een stevig ontbijt nemen. Bakari neemt me mee naar "de expresso", een zaak in Ouaga waar ik eerder al was en waar ze inderdaad lekkere espresso serveren. We babbelen intussen wat bij over het gebeuren van oktober 2014. Dit verhaal komt 100% overeen met wat JP en Martine al eerder vertelden, en hier en daar krijg ik toch nog wat extra achtergrondinfo van Bakari om het afrikaans denken beter te begrijpen en met een mogelijke verklaring waarom bepaalde dingen gebeurd zijn zoals ze gebeurd zijn.

Tegen 09:00 op weg naar de Marina Market om inkopen te doen en geld te wisselen. Zoals altijd koop ik weer veel te veel, maar ik vind dat niet zo erg. In Sabou kunnen er maar van genieten. Niets zal verloren gaan, zoveel is zeker. Het inkopen en omwisselen gaan redelijk vlot en tegen 10 uur rijden we Ouaga uit, op weg naar Sabou. De weg ligt er verschrikkelijk bij. Dat komt omdat we verplicht zijn te rijden op de koloniale baan, naast de eigenlijke weg die ze nu aan het her aanleggen zijn. En het mag gezegd worden: ze doen het voortreffelijk en hebben het nodige materiaal. Ook de dikte van de "bitumes" is bijna het dubbele van voorheen. Hopelijk gaat deze weg dus wel wat langer mee dan vorige keer.

Tegen 11:30 aankomst in Sabou en we beslissen om meteen te stoppen aan de oude Marie, ons schooltje. De kinderen staan juist klaar om naar huis te gaan, 't is te zeggen opgehaald te worden. Het verloopt zeer ordentelijk, netjes op een rij per 2 door het poortje, en wachten op papa of mama in de schaduw van een grote boom. We blijven nog wat "hangen" om al even te praten met de monitrices, en ik bel intussen naar Martine zodat ook zij iets kan zeggen tegen Florence (coôrdinatrice). Ondertussen worden er stoelen naar buiten gehaald en we zetten ons in de schaduw van de enige boom op de binnenkoer. Het is drukkend warm...

Ik steek van wal en vraag hoe het gaat: "Comment ca-va?" Florence neemt meteen het woord en antwoordt: "Cela ne va pas du tout Dirk", maar ze zegt het met een glimlach. Eigenlijk gaat het gezien de omstandigheden redelijk goed, maar ze missen educatief materiaal uit de kantines.

Dan vertelt Florence, met bevestiging van Sanata en Alimata, dat het na het vertrek van JP en Martine serieus "gechauffeerd" heeft... Ze hebben allen meerdere dreigtelefoons gekregen van Madi dat ze absoluut niet mochten werken voor Martine. Madi is zelfs zo ver gegaan dat hij de echtgenoot van Florence verbaal heeft aangepakt.

Ik hoor dat ze het heel moeilijk gehad hebben...

Eén ding is echter wel duidelijk voor mij: het is vooral aan hen te danken dat er nog een schooltje is, maar ze zijn door een hel gegaan om het te behouden. Ik spreek af dat ik morgen (dinsdag) tijd maak voor hen. We spreken af dat we de dinsdagavond dan samen iets gaan eten en drinken.

Nu vlug doorrijden naar onze verblijfplaats. Het lijkt wel of ze een automatische poort geïnstalleerd heeft, maar het is Moussa natuurlijk die ons al had horen aankomen. het weerzien is ook hier heel hartelijk, open en met gemeende genegenheid. Alles ligt er trouwens spic & span bij, en ik verschiet bij het zien van de mangobomen. Amaai, wat zijn die gegroeid ! Ze hebben het hier duidelijk naar hun zin. Ik zie het nu niet zitten om te beginnen koken en haal wat biscuits boven die ik meebracht uit de Marina Market. Een droge koek met water, want iets anders is er niet, maar het smaakt toch nog. Zou honger dan toch de beste saus zijn ?

Ik maak van de gelegenheid gebruik om bij te praten met Moussa. Hij zit een wreed lastig parket, en dat komt deels door ons, maar hij neemt het ons helemaal niet kwalijk. C'est comme ca en Afrique... Ik krijg ook te horen dat noch de Cogès, noch Benesa ook maar 1 vergadering gehad hebben sinds het vertrek van Martine en JP. Het wordt dus stilaan duidelijk dat het schooltje van Simon en Madi, enkel en alleen op hun initiatief gestart is.

Moussa haalt er de boekjes bij van de Caisse en daaruit blijkt dat het geld van de Coges niet werd aangeroerd. Dit is het geld van de "oude" Coges en dus niet van jullie, en aangezien hij de schatbewaarder is van de Coges stonden ze blok. Het zijn net dergelijke situaties die het leven voor Moussa heel moeilijk maken: als schatbewaarder van de Coges heeft hij het recht tegen het advies van zijn grotere broers in te gaan, maar volgens de "familie coutume" zou hij eigenlijk naar hen moeten luisteren en gewillig zijn voor wat ze hem vragen of eisen.
Er zijn mensen in Sabou die geen onderscheid kunnen maken tussen een familiesituatie en een arbeidssituatie. In familieverband zijn bepaalde regels. Wanneer mensen met elkaar werken om vooruitgang te boeken zijn de familieregels soms een belemmering, en niet bevorderlijk in een werkorganisatie. In een arbeidssituatie zijn normaal gezien niet alleen familieleden en kunnen deze regels dan ook niet van toepassing zijn.
In de situatie van BENESA zijn we er pas laat achtergekomen dat deze organisatie enkel één familie is (met aan het hoofd Madi en zijn rechterhand Simon), wat ons dikwijls in een moeilijk parket brachten de familiedruk veel groter is.

Madi en Simon hebben zich dan gericht aan de leden van Benesa. Daar hebben ze het geld uiteindelijk wel gekregen, maar onder de vorm van een lening die zal moeten terugbetaald worden. Voor mij wordt het duidelijk dat het wel degelijk het schooltje van Madi en Simon is, en niet van Benesa. Waarom zouden ze anders moeten lenen van Benesa ?

Om verder uit de kosten te komen organiseren Madi en Simon een "petite kermesse" met de hulp van Moussa.
Ze hebben echter niets wat kan dienen als prijs voor de tombola of spelletjes, en ze gaan de boetieks vragen of ze bij hen spullen kunnen krijgen die ze na de kermesse zullen betalen.

De Coges is niet meer samengekomen sinds het vertrek van Martine en JP. Ze zijn aan het nadenken over wat ze gaan doen. Ontbinden of blijven ? Het is hen ook helemaal niet duidelijk hoe het verder moet.

Ik krijg een klopke van de hamer en moet even gaan rusten. De reis was best vermoeiend en de warmte helpt ook al niet. Ik besluit om op bed te gaan liggen. Ik val direct als een blok in slaap en wordt pas tegen 18:30 wakker. Tijd om te gaan improviseren: wat pasta koken, een blik gepelde tomaten opentrekken, en met wat tomatenpuree erbij moet er wel iets van te maken zijn. Ik had er graag een uitje bij gesneden, maar we hebben er geen, en ik wil Moussa hiermee niet lastig vallen. Ik zal dan maar wat meer peper gebruiken en meng er ook nog wat kruiden bij die Martine nog staan had. Bakari en Moussa zijn best tevreden, en ook ik vind het best eetbaar.

Na het eten maken we ons een cocktail klaar: fruitsap met rum (ook uit de Marina) en het verfrist de mond. Tegen 22 uur krijg ik het weer moeilijk en besluit om te gaan slapen. Dat lukt redelijk wel, maar een uur later wordt ik wakker met kloppende hoofdpijn. Mijn maag doet ook al raar en ik moet overgeven. Ofwel is de maaltijd mij niet goed bevallen, ofwel is het de rum die misschien van bedenkelijke kwaliteit is ? wie zal het zeggen, maar ik blijf in elk geval van de rum af in het vervolg.

Op bezoek vooruitgang..

Posted by vzwsabou 13 Jul, 2015 08:21:09

15 februari 2015

Daar we verkiezen om niemand alleen te laten gaan, beslissen Martine en ik om samen te reizen. Het is een beslissing van het allerlaatste moment: tickets worden aangekocht op woensdag 11/2, met vertrek op zondag 15/2. Zondagochtend ben ik nog druk in de weer met de bagage. Niet voor mijn persoonlijke spullen, dat is minimaal, maar wel met de moeilijke keuze wat neem ik mee voor de school. Tegen 10 uur krijg ik telefoon van Martine, ze wil afspreken om eerst bij mij thuis te komen in Borsbeke, om dan samen door te rijden naar Zaventem. Ik doe "rustig" verder met de bagage en begin er een beetje klaar in te zien.

Tegen 11 uur echter krijg ik weer telefoon. Het is het nummer van Martine, maar deze keer krijg ik Dirk aan de lijn: Martine heeft een ongeval gehad op de autosnelweg. Een auto die in panne stond op het 3e rijvak werd te laat opgemerkt en een aanrijding was onvermijdelijk. Beide auto's zijn perte-total en Martine werd weggebracht naar de spoed. Dirk laat me weten dat Martine toch nog gaat proberen om in Zaventem te geraken, maar ik denk niet dat dat gaat lukken als ik hoor hoe erg het is. Ik vertrek netjes op tijd richting Brussel, en aangekomen op de luchthaven krijg ik Martine zelf aan de lijn. Het zal niet lukken: dokters raden haar af om naar Burkina te reizen, want de medische zorg daar is niet wat het hier is, en ze zal wellicht wel medische nazorg nodig hebben de komende dagen.

Ik twijfel even wat ik ga doen, enerzijds zie ik het niet 100% zitten om alleen te gaan, maar anderzijds is het echt wel nodig om te gaan. We kunnen de zaken daar niet op zijn beloop laten, dus toch maar doorgaan, ik zie wel hoe het loopt, en ik heb nog altijd Bakari aan mijn zijde. Ik heb hem de ganse week gereserveerd en hij blijft bij mij in Sabou.

De vlucht gaat van Brussel naar Cassablanca (Royal Air Maroc), en daar moet ik 5,5 uur wachten op de connectie naar Ouagadougou. Deze vlucht vertrekt namelijk pas tegen middernacht. Het luchthavengebouw ziet er redelijk modern uit en het is er proper. Ook de toiletten vallen best mee, maar gezien het late tijdstip zijn er niet veel shops open en is het er helemaal niet druk. Ik voel de eenzaamheid toeslaan... Ik denk niet dat ik me ooit al eenzamer gevoeld heb dan nu... Er is echter toch één troost: hoewel het luchthavengebouw 100% rookvrij is, vind ik een plaats waar iedereen zit te roken, nota bene daar waar drank en eten verkocht wordt ! overal hangen bordjes verboden te roken, maar dat lappen ze hier aan hun laars. Op een bepaald moment zie ik politie komen aangelopen, en ik denk "gelukkig ben ik niet aan het roken", maar ze kijken niet eens naar de andere rokers, neen, ze zijn hier om zelf een sigaret aan te steken.

De tijd passeert ellendig traag en ik besluit dat het misschien beter is om toch "iets" te doen, en ik begin aan dit verslag, met de bedoeling het dag na dag bij te werken. De klok lijkt maar niet vooruit te gaan, maar uiteindelijk mogen we dan toch aan boord gaan. Redelijk modern toestel, Boeing 737/800, net als de vorige vlucht, maar geen entertainment aan boord. Ik probeer dan maar wat te slapen, wat niet echt goed lukt, maar af en toe duizel ik toch weg.

Kermis in Sabouvooruitgang..

Posted by vzwsabou 09 Jul, 2015 00:17:22


1 augustus 2010
Om 4 uur is Martine al in de weer met het klaarmaken van haar stoofpotje van kip voor op de receptie van de Kermesse. Ik blijf liggen tot 6 uur. Het huis ligt hier vol. Er bleven zeker 6 gasten slapen.

Alle medewerkers van de kermesse komen langs, ze krijgen hun uniform: een in de lokale stof gemaakt hemd voor de mannen en een pannier voor de vrouwen.
Iedereen die een uniform krijgt moet genoteerd worden want na de kermesse gaan we de uniformen verzamelen voor een volgend feest.
Fabienne voelt zich nog niet 100%..... ze gaat een beetje traag......

We stappen naar de plaats van de kermesse. Het stoofpotje van kip wordt vervoerd op het hoofd van een lokale schoonheid die dan nog op de fiets springt om zich nog vlugger te verplaatsen..... Ik denk dat die kippen nooit zullen aankomen..... maar niets is minder waar.... Geen druppeltje saus heeft de pot verlaten...

Het klaarzetten van alles op de plaats van de kermesse gaat niet snel, maar uiteindelijk komen ze er........

Om 11 uur start de officiële plechtigheid met alle vooraanstaanden en officieel uitgenodigden: le grand Chef, Le Maire, Les vieux......
De porte parole praat alles aan elkaar en de ene speech volgt de andere op onderbroken door af en toe een optreden door een lokale groep. Schitterend.......
Zelfs ik moet onverwacht ook een woordje doen!!!!!!
Na het officiële gedeelte volgt een receptie voor de genodigden in de Maquis l'amitié aan de overkant van de weg.
Iedereen krijgt er een drankje en een hapje, die volgens sommigen niet vlug genoeg bediend wordt. Er zijn ook chips en andere hapjes uit België.

Ondertussen in de kermesse volop aan de gang en alles verloopt vlotjes. Iedereen neemt zijn verantwoordelijkheid en alles gaat goed. De tombola heeft het grootste succes en de 1000 lotjes worden razendsnel uitverkocht!!!!

De Kermesse loopt ten einde tegen 18 uur. Martine, Nana en Baki komen terug. Ik was al vroeger teruggekeerd om wat eten klaar te maken en nog wat uit te rusten want deze avond om 20u is er nog 'la soirée dansante'.

Die start maar zeer langzaam, maar uiteindelijk tegen 22u loopt de campement vol en is het vollop ambiance!!!!!!
Wij gaan rond 00u30 slapen.
Baki, Nana, Augustin en Pascal blijven slapen......

Voorbereiden en in tussen socialiserenvooruitgang..

Posted by vzwsabou 09 Jul, 2015 00:12:47

31 juli 2010

Morgen is de kermis er al!!!! Nog veel werk, maar toch wil ik naar de huwelijksmis gaan. Ik ben te nieuwsgierig. Ik ga alleen. Martine blijft thuis om verder te werken.
De huwelijksmis was zoals ik verwachtte: kleurig, muziek, djembé, dans, veel zingen, applaudisseren, lachen, borstvoeding geven, kindjes die spelen........ Het was super leuk al heb ik er geen woord van verstaan.....

Na de mis ga ik met Madeleine, iemand die afgekomen is uit Ouaga voor de kermis, te voet naar huis.

In de namiddag gaan Martine en ik dan naar de receptie van den trouw ergens niet ver van haar huis, waar ze een tent gezet hebben met een paar zetels onder. Iedereen krijgt drinken en eten... Er wordt muziek gemaakt met de djembés..... gedanst, gelachen, ......
Wij krijgen ook iets om te drinken, nemen wat foto's met het pasgetrouwde koppeltje en keren dan terug naar huis. Er moeten nog dingen afgewerkt worden voor de kermis.
Ik voel mij niet goed en moet de rest van de namiddag overgeven......
Ik ga zeer vroeg slapen....

Het interview vooruitgang..

Posted by vzwsabou 09 Jul, 2015 00:07:05

30 juli 2010

Martine had een slechte nacht: overgeven en diaree....... maar verder geen gevolg. Alleen wat moe overdag.....
Gans de nacht is er ook een verschrikkelijk onweer. Het was de moeite!!!!!! Het duurt tot 8u30 's morgens.
We zijn nog maar op of we hebben al bezoek.
Mady is daar met de radioman om een afspraak te maken voor het interview op de radio.

Een uurtje later komt ook de 'porte parole' langs die alles aan elkaar zal praten op de kermesse. Er wordt over geld gediscusieerd. Aan alles hangt een prijskaartje.
Ik denk dat de kermesse meer zal kosten dan ze zal opbrengen... Martine probeert telkens uit te leggen dat iedere kost een mindere opbrengst is voor de kermis en dat er steeds moet nagedacht worden of de kost die gemaakt wordt wel zinvol is. Deze manier van denken kennen ze niet.

We gaan naar de plaatselijke bank hier in Sabou om kleingeld voor de kermesse. Hier moet je geduld hebben. Muntje voor muntje wordt hier op tafel gelegd en geteld en nog eens geteld. Aan een systeem om iets vlugger te gaan werd niet gedacht. Hier hebben ze echter altijd tijd!!!!!! Alles gebeurt nog met pen en papier.
Na het middageten rust Martine wat. Ik hou mij buiten bezig met de kinderen. We kaarten, spelen mini-loco, scrabble.....

Als Martine wakker is vullen we de zakken voor de tombola met de prijzen.
Hélène het buurmeisje komt ook helpen. Het is een hele opdracht.

's Avonds krijgen we plots bezoek van Pascal en Augustin en nog 2 andere jonge gasten. Ze vragen of ze mogen blijven slapen.
Ze zijn afgekomen om naar een huwelijksfeest te gaan en dan naar de kermesse.
De avond voor het huwelijksfeest wordt er gefuifd!!! Er is muziek te horen tot een gat in de nacht.

Een dag in het leven van Sabouvooruitgang..

Posted by vzwsabou 09 Jul, 2015 00:03:23

29 juli 2010

Deze nacht werd Moussa wakker gebeld. De moeder van een goeie vriend is gestorven. De mannen worden opgebeld om het graf de gaan delven. Dit de ganse nacht!!!! Kun je je dat hier voorstellen??????
Tegen dat het terug dag is, is die persoon al begraven.

In de voormiddag ga ik met Simon boodschappen doen. Martine blijft thuis om nog wat verder te werken.
Ik maak eten, en in de namiddag doen we verder met de lotjes voor de tombola en speel ik nog wat met de kinderen. Ik heb de 'mini loco' mee van thuis en probeer dit uit op de grote kinderen die zogezegd naar school gaan. Grote ramp!!!!! Ze brengen er niets van terecht. Ik denk dat het onderwijs hier op niets trekt!!!!!!!! Wat ze bij ons al in de kleuterklas kennen, verstaan ze hier nog niet als ze in het zesde leerjaar zitten.
Er is hier nog werk!!!!!

Martine stopt niet met die mannen van alles uit te leggen. Maar het is niet gemakkelijk. Soms denk ik dat al die mannen hier autistisch zijn. (hun manier van denken!!!!!!!) Martine heeft heel veel geduld. Maar uiteindelijk slaagt ze er in hen van alles te doen verstaan.
Het probleem is dat ze altijd zeggen dat het geen probleem is: ça marce, ya pas de problemes!!! Maar dat wil niet altijd zeggen dat ze het verstaan hebben. Ze durven hier gewoon niet toegeven dat ze iets niet verstaan of iets verkeerd gedaan hebben. Hun eer wordt daardoor teveel aangetast en dat past hier niet in die cultuur.

Daar zijn de kinderen weer. Ditmaal bekijken we samen het fotoboek dat ik vorig jaar maakte van onze reis in Burkina. De kinderen van Sabou zijn nog nooit verder geweest dan Sabou en staan dan ook versteld te kijken dat hun land er zo mooi uitziet. Dat er olifanten zijn!!! Nijlpaarden!!!! Apen!!!!! Watervallen!!!! Bergen!!!!!!!

Na het avondeten fietsen we nog naar het ziekenhuis waar we een kindje bezoeken dat Martine kent. Ze wil er zeker van zijn dat het in goeie handen is, dat er iemand bij is en dat het eten krijgt.
We vinden moeder en kind buiten op een bankje. Het kind met een baxter in de hand. De mama had wat eten mee voor haar kind. De baxter is leeg, maar er is niemand om het te vervangen. De volgende verpleegster komt pas om 22 uur. Het is nu 19 uur. In de kamer zien we een paar bedden, met matras, meer niet.

Voorbereiding kermisvooruitgang..

Posted by vzwsabou 08 Jul, 2015 23:57:31

28 juli 2010

Vandaag worden de uitnodigingen voor de eregasten gepost. Aangezien het werk van 'postbode' hier niet bestaat gaan we zelf van het ene adres naar de andere om de uitnodigingen te overhandigen.
We gaan naar alle notabelen van het dorp.

We starten bij 'Le Grand Chef'. We worden ceremonieel ontvangen. De mannen moeten knielen, wij mogen ons zetten in de zetel.
Na alle verplichtingen mogen we zeggen waarom we daar zijn.
Vorige keer had Martine met de chef afesproken van een paar sporttornooien te oganiseren. De chef zou dit doen en daarvoor heeft Martine voetballen, volleyballen, basketballen en een echte 'beker' bij. De chef beloofd dit te organiseren. Het voetbaltornooi wordt gespeeld in het weerkend van 28 augustus. Alle jongeren van heel Sabou kunnen een ploeg samenstellen en meedoen aan het tornooi voor de beker.

Dan volgt het bezoek voor de uitnodiging aan de politiecommisaris, de president van het departement, burgemeester, inspecteur van onderwijs secteur 1 en 2, we gaan naar de prefecture,
We eindigen bij de lokale radio waar Martine nog een interview probeert te bemachtigen om wat meer uitleg te geven over de kermesse en het doel ervan.
We hebben uiteindelijk 10 keer een spotje voor de 'kermesse' en een interview over het project op de plaatselijke radio (voor minstens 45000 mensen)

Als we rond zijn moeten we Ousman nog zien. Dit is de voorzitter van de vereniging van couturiers in Sabou. Er ontbreken nog stoffen zakken. Na een discussie (westerse mening en Afrikaanse mening, weer een leermoment) komt alles in orde.

Mady (de voorzitter BENESA) zit in de knoop en ziet door de bomen het bos niet. Martine stelt voor alles mooi op papier te zetten om alles beter te kunnen uitleggen.

In de namiddag kleven we op alle zakken het logo van de vzw. Er komen 6 jonge meisjes helpen. Ondertussen bespreekt Martine de cijfers van de kosten voor de kermesse met de mannen. Ze is daar wel 2 uren mee bezig!!!!!!!!!!!!!!!
Na het kleven van het logo maken we lotjes voor de tombola. Als het donker is (18u30) gaan de meiden naar huis..

Na het avondeten gaan we nog met een uitnodiging naar 'le petit chef' die niet ver woont van bij Martine. De vrouwen zijn daar hevig in de weer met Dolo (plaatselijk bier) te maken voor op de Kermesse.
De adoptiemama van Congo (meterkind van Martine) krijgt die avond ook nog haar uitnodiging.

's Avonds praten we nog wat met Moussa.
's Nachts slapen we binnen, daar het te vochtig is om buiten te liggen.